Doorgaan in portret formaat

Zeeuwse Ankers

Zeeuwse Ankers | verhalen die verbinden

Lees meer

Verhalen over Veere


Verslag van het Vertelcafé 'Herinneringen aan het Dijkhuis'

“Als je terugdenkt aan het Veere van vroeger, dan denk je terug aan een plek die er niet meer is”, vertelt Boete Minneboo (93) tijdens het Vertelcafé ‘Herinneringen aan het Dijkhuis’. De bijeenkomst, gehouden in de Campveerse Toren, vond plaats op 13 april. Het was slechts een paar dagen na de opening van de tentoonstelling van Museum Veere over het Dijkhuis – een huis dat eeuwenlang op zo’n 20 minuten lopen van Veere lag en in de Tweede Wereldoorlog werd vernietigd. Maar, daarmee verdween het niet uit de herinneringen van mensen, zo bleek tijdens het vertelcafé. 

Foto van de bijeenkomst in de Campveerse Toren

Het Dijkhuis bestond tussen circa 1650 en 1945, waarvan vertellers Boete Minneboo, Wim Coppoolse en Betsy Wisse-Brasser de laatste jaren meemaakten.
Boete vertelt laconiek het verhaal van hoe hij als achtjarig jongetje samen met buurtkinderen ’s nachts inbrak in het Dijkhuis. De groep vernielde het interieur voor een bedrag van 200 gulden aan schade, en hij hield er een strafblad aan over. Toch bleef het niet bij die ene keer…
Betsy kende het Dijkhuis tijdens de periode waarin Frits Lensvelt, ontwerper en kunstenaar uit Amsterdam, het bezat en het verhuurde aan schilderes Claire Bonebakker. Lensvelt kocht het huis in 1918 als vakantiehuis, maar voedde er samen met zijn vrouw hun twee kinderen op. In 1933 vertrok het gezin weer naar Amsterdam en werd het Dijkhuis aangehouden als vakantiehuis. Het huis werd regelmatig verhuurd en toen het gezin Lensvelt er nog woonde kwamen er veel kunstenaars over de vloer. In dat licht gesteld is het niet vreemd dat het huis vanaf 1939 werd verhuurd aan schilderes Claire Bonebakker, die het gebruikte als atelier.
Betsy vertelt over de dag dat ze samen met haar moeder op bezoek was bij Claire. Ze waren beiden verbaasd over het mooie interieur. Claire had haar meubels laten overkomen en het smaakvol ingericht, met meubels van materialen die men in Veere in die tijd niet zag. Claire was een ‘wilde dame’, volgens Betsy. Op mooie dagen lag ze in de tuin te zonnen in bikini en ook droeg ze altijd lippenstift.
Wim vertelt ons veel over de jaren van de Duitse bezetting, die ook voor de Dijkhuisbewoners een schaduw wierp op het wonen in bezet gebied. Hij heeft veel nare herinneringen aan het optreden van de Duitsers, waarop Boete reageert dat hij deze niet deelt. Dit mondde uit in een interessante discussie, waaruit blijkt dat er veel verschil kan zijn in hoe twee personen dezelfde gebeurtenissen meemaken en hoe zij hier later op terugkijken.

De kade van Veere, met in de verte de Campveerse Toren.

Literatuur
Ard Hesselink, Claire Bonebakker, Frits Lensvelt en het Dijkhuis, 1939-1942, Veere 2017.

Gerelateerde verhalen: Walcheren als inspiratiebron in de kunstZeeland en AmerikaBeker van MaximiliaanStadswandeling Veere by LightHet schoolschrift van Adriaan Poppe

0 reacties op Verhalen over Veere



U bent ingelogd als:


Schrijf een Reactie
Voeg je eigen verhaal toe Je eigen verhaal kun je via drie eenvoudige stappen toevoegen aan zeeuwseankers.nl